" ฉันเริ่มเขียนไม่ได้ เพราะสิ่งที่อยู่ในตัวฉันเริ่มจะไม่เป็น ภาษาคน ช่วงนี้ ..."
Walking
เธอเคยเหงาบ้างหรือปล่าว ?
ฉันดีขึ้นบ้างแล้วหละ แค่ได้บอกเธอว่าเหงา
เพราะฉันไม่รู้จะเอามันไปไว้ที่ไหน
ท่ามกลางเสียงโทรทัศน์ หรือ งานรวมรุ่น
ปากขยับพูดจา โฆษณาพาที
เหงาพิลึก
เธออยู่ไหน
เขาอยู่ไหน
พวกเธออยู่ไหน
ผู้เป็นที่รักของฉัน
ใครรู้บ้าง
อย่าปล่อยให้ฉัน ตาลอยใจลอย สิ
ฉันยังรอเธออยู่
ฉันยังปรารถนา ให้พวกเธอมาเปิดแง้มหัวใจฉัน
เท้าฉันยยังย่ำ ไม่ไปไหนตอนนี้
อยากเดินเข้าไปสวมกอด ทักทายเพื่อนรักเหลือเกิน
เหมือนไร้ชีวา
เหมือนคนอดอาหารอยู่กลางทะเลทราย
กระหาย ไร้นวลเนื้อ ไร้ความชุ่มชื้น
เหมือนคนอดอาหารอยู่กลางทะเลทราย
ที่หวนคิดถึง เนื้อ ข้าว และน้ำเย็น
Lonely time ,
เมื่อเงินทองช่วยเหลือไม่ได้
เมื่อซุบเปอร์ฮีโร่ก็ช่วยเหลือไม่ได้
แล้วคุณจะทำอย่างไร
ฉันควรจะทำอย่างไรดี เธอว่าฉันควรทำอย่างไรดี
เพื่อนรักของฉัน ?
อรุนสวัสดิ์
posted on 10 Mar 2009 23:17 by glinfang in Walking
อรุนสวัสดิ์ ทุกคน
เห็นใหม วันนี้ก็เช้าอีกแล้ว
พระอาทิตย์ เหมือนเด็กเกิดใหม่ทุกวัน
มีแต่ความรัก และ ความหวัง
ฉันมองเห็นหลายสิ่ง ในแสงสีนวลนั้น
สีนวล ฟ้า ส้มโอรส ชมพูอ่อน
เธอเห็นใหม
เชื่อฉันซิ
มองออกไปนอกหน้าต่างนั่น
เธอจะได้เห็นมัน
ความมืด ครึ้มกำลังจะจากไป
กลีบเมฆที่กำลังคลี่คลายออก
ราวกับว่าเรารอคอยมันมานาน
ราวกับว่าเรารอคอย
ที่จะเผยหัวใจที่แท้นี้
ในทุกวัน ในทุกนาที
...
edit @ 11 Mar 2009 00:10:37 by sweethay
Tags: eastern, great, sun1 Comments
แสงสีเหลือง
posted on 12 Jan 2009 13:57 by glinfang in Walking
แสงสีเหลือง บทเพลงเก่า ผนังห้อง
เมื่อก่อนฉันอยู่ที่เมืองใหญ่ชื่อว่ากรุงเทพ เมืองหลวงที่แม้แต่ปากซอยรถยังติดหางแถวมาถึงหมู่บ้านฉัน
แม่เคยบอกว่า เดี๋ยวแถวนี้ก็สร้างหมู่บ้านเพิ่ม รถก็จะติดยิ่งกว่าเดิม
เมืองนี้ ฝุ่นเขรอะ รถติด ของแพง น้ำเน่า ร้อน..
แต่ทำไม
วันนี้ ฉันคิดถึงมัน?
บ้านของฉัน
ทุกครั้งที่กลับบ้าน ฉันจะเปิดแสงสีเหลืองนวลอ่อน เปิดเพลงคลาสสิค
แล้วนั้งจ้องไปที่ชั้นหนังสือด้วยความสบายใจ
ในห้องที่มีเพียงฉัน
กับ รูปภาพวาดบางรูป ที่แขวนอยู่รอบๆ
ผ้าคลุมเตียง ปลอกหมอน ที่มีกลิ่นของฉันเต็มไปหมด
ผ้าห่ม นุ่มมาก เพราะฉันใช้มานาน หมอนข้างก็เช่นกัน
ห้องนอนลูกสาวคนเล็กที่อยู่ในบ้าน
บ้านที่มีพ่อ แม่ พี่ และ แมว รออยู่
อย่างน้อยก็ต้องขอบคุณกรุงเทพ ที่เป็นที่พักพิงให้กับฉันและครอบครัว
ฉันออกจากบ้าน จากครอบครัวเดี่ยวที่อบอุ่น
มาเดินเส้นทางของตัวเอง
ฉันกำลังเรียนรู้ เผชิญ และ สัมผัสโลก
แม้มาคนเดียว
"โดดเดี่ยว ไม่เดียวดาย"
บ้านแท้ ยังอยู่ในใจดวงนี้
พวกเขายังดำรงอยู่ในใจฉัน
ไม่มีสิ่งใดแปรเปลี่ยน
ว่าด้วยเรื่องของ land scape
ธรรมชาติ
และ ความรัก
มองออกไป ในผืนหญ้ากว้าง ในอำเภอแม่ลาว จังหวัดเชียงราย
ฉันถามเด็กน้อยคนหนึ่ง ว่าเธอ จะจำภาพท้องทุ่งที่สวยงามนั่น ไปตลอดได้ใหม ?
ฉันนึกถึงประโยคที่ว่า
Sun set soon Forgotten ..
ดวงตาของฉันกระพิบอย่างช้า ทุกอย่างช้า ดอกหญ้าต้นใหญ่ ไหวไกว ไปมา
เหมือนภาพวาด ซุ้มกองฟางที่โม่เน่วาดไว้
ฉันกำลังมีความรัก
..
ฉันเดินไปบอกใครหลายคน ว่าข้างนอกตรงนั้น เป็นแลนเสคปที่งดงาม
ฉันเดินไปบอกคนที่ไม่รู้จัก วานเขาให้ถ่ายภาพนั่นไว้
กลิ่นทุ่งหญ้า ฟาง หอมๆ นั้น
ลมโกรกเชียว
พื้นที่ตรงหน้า ดูมีอิสระภาพ เชื้อเชิญให้เราย่างกรายเข้าไปสัมผัส เสียงกีต้าร์ดังมาจากในห้อง ทุกอย่างดูสอดรับกันไปหมด ทุกอย่างน่าประทับใจ จนไม่อาจลบเลือนได้
ฉันไม่สามารถครอบครองมันได้
แต่ฉันรักมัน
มีคนบอกว่า เราไม่ตายหรอกถ้าเราไร้คนรักอยู่ข้างกาย
แต่จะตายแน่นอน ถ้าหัวใจของเราปราศจาก ความรัก
ที่ทาง สำคัญมากนะ เสือ มันมักจะรู้ที่ทางของมัน เวลามันเอาอุ้งเท้าค่อยๆแตะลงบนผิวดิน อย่างรู้ตัว มันรู้ว่าที่ไหนใช่ ไม่ใช่ ในคำสอนของชัมบาลา มีเขียนไว้ว่า Tigers become carefully observe the landscape before pouncing .. ที่ใดที่สมดุล ปลอดภัย มีพลัง เสือจะไป
ฉันเอานิ้วชี้ไว้ที่ปาก ส่งสัญญาณบอกเด็กชาย ให้เบาเสียงและหยุดนิ่ง ไม่ต้องพูดเลย ได้ยินใหม
เหมือนเครื่องดนตรี กำลังบรรเลง เพลงให้เราฟัง ธรรมชาติกำลังขับขาน บทเพลงที่เพราะที่สุด
มีพวกซูฟีเคยบอกว่า
Don't worry about saving these song!
And if one of our instruments breaks , It daesn't matter...
edit @ 22 Dec 2008 00:06:02 by sweethay