กลิ่นฟาง

เธอนำบทกวีมาให้

 

สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เร้นลับ ซ่อนอยู่

หลายครั้งที่เผยออกมา

เพื่อได้รับการโอบกอดและอภัยโทษ

หลายครั้งที่เผลอตัวออกมา

เพราะต้องการ แค่ “เผย”

 

เธอผู้นั้นเองที่เป็นเจ้าของบทกวี

บทร่ายรำแห่งท้องทุ่งและคลื่นทะเลซัด

เธอไม่เคยโกหกความรู้สึก

เธอมีชีวิต นำพาผู้คนสู่ห้วงสรรพดนตรี

 

ลมหายใจของเธอ คือ ผู้คน

 

เธอนำบทกวีมาให้

เหมือนหญิงสาวยื่นช่อดอกไม้ให้ชายหนุ่ม

ด้วยยิ้มละไมและความหวัง

ภาพวาดในดวงจิต และความคิดในสมอง

 

เธอนำบทกวีมาให้

ครั้นเมื่อไม่สมหวังดั่งใจ

เธอร่ำไห้และกรีดร้องเมื่อเจ็บปวด

น้ำตาของเธอคือร่างกายนั้นที่ ละลาย

แม้ว่าเธอจะพยายาม แล้ว ครั้งแล้วครั้งเล่า

 

เธอมักถ่ายทอดเรื่องราวให้กับฉัน

เธอต้องการให้คนต่างๆนั้นหันมามอง

และไม่ทำร้ายหรือตัดสิน

ไม่กล่าวหาผลักไสเธอออกไปจากพวกเขา

เธอแค่ต้องการ การมองเห็น และยอมรับ

 

ฉันรักเธอ

เธอผู้นำพา เสียงกู่ร้อง ที่สัจจริงมาให้

ฉันจะไม่ลืมและนำเธอไปทุกๆแห่งที่ฉันไป

 

ที่รักของฉัน

 

 

 

หอมโรยรินกลิ่นกาแฟ 

กับบทเพลง โปรดเถอะ และก้อนหินละเมอ

ของ รัดเกล้าที่เผลอแป๊บ เดียวก็กลายเป็นเพลงเก่าไปแล้ว

 

เท่าที่จำได้ฉันกลับมานั่งอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ก็เมื่อตอนที่ได้ลิ้มรสหวานกลมกล่อมของกาแฟ

ฉันเองไม่ค่อยชอบกินของหวานหรืออาหารที่ใส่น้ำตาลเลย แต่ถ้าเป็นกาแฟ

กาแฟของฉันต้องใส่น้ำตาลเท่านั้น

ฉันกินกาแฟไม่ได้ถ้าไม่ใส่น้ำตาล

 

คงเหมือนความรักกระมัง

คงยากที่จะข้ามพ้นความต้องการ พันธนาการ หรือ อะไรหลายอย่าง

ความจริงคนกินกาแฟไม่ใส่น้ำตาลเยอะแยะไป

ทำไมฉันต้องติดใส่น้ำตาลหละ

 

บางทีฉันก็อยากจะขอร้อง  เธอ

ได้ให้ความหวานกับกาแฟถ้วยนี้ 

และฉันก็จะหยิบแก้ว กาแฟ ช้อนคันเล็ก

มาคนให้มันรวมกัน

 

ตัวตนของฉันนั้นมันแสนซับซ้อน

ยากเหลือเกินที่จะฝึกฝืน เพื่อนให้เห็นมุมมองที่สว่างขึ้น

ฉันยังคงเชื่อ เรื่อง ความรักที่แท้ ไร้เงื่อนไข

แต่ ความเศร้า ไม่เคยถูกดัดเปลี่ยนให้เป็นอื่น

ฉันเองคงต้องหยุดนิ่งอยู่กับตัวเอง

 

และดื่มกาแฟดำถ้วยนี้ อย่างละเอียดอ่อน

เผื่อฉันจะเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น

 

อืมมห์...

 

กาแฟไม่ใส่น้ำ้ตาล

ก็หอมดีอยู่หรอก

 

 

 

โลกหมุน

เราหมุน

 

ยาลาลุดดิน รูมี่ คือ มนุษย์ จำพวก ซูฟี ในศรรตวรรษที่ 13 บ้านเกิดอยู่ที่อัฟกานิสถาน นิยมชมชอบการเต้นรำ แบบ หมุนวน  หรือที่เรียกว่า Dervis,    เมื่อเขาเต้นรำหมุนวน หมุนติ้ว .. จนสลบลง เขาพรรณา และมีคนบันทึกสิ่งที่ออกมานั่น

 

ณ ที่ที่ไกลแสนไกล 

 มีทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง

เป็นที่ที่ปราศจากความ ถูก ผิด

ฉันจะไปเจอเธอที่นั่น ..

 

ในโลกกลมๆ วงจร ไหลเวียนไปธาตุต่างๆหลอมรวมกันเป็นมนุษย์ ความหลากหลายแตกต่างทางชีวภาพ สร้างความงดงามแก่โลก เกิดสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้น และดับ และเกิดใหม่ และดับ  มีเพียงคนเท่านั่นที่ใช้สมองเล็กๆตัดสินว่าอะไร ผิด ถูก

ถ้าเราเฝ้าดูการอุบัติของความจริง  ดื่มด่ำในความสุข ทุกข์ น้อมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เราจะเห็นคำพิพากษา หรือ คำตัดตัดสิน ที่มีความโหดร้ายเหลือเกิน เป็นเสมือนดาบ ที่ฟาดฟัน กันและกัน ตอกย้ำความกลัว การ disconnect ความเหงา ให้กับผู้คน ที่น่าเศร้าที่สุดอาจจะเป็นการ มอบการตัดสินนั้นเราให้แก่คนที่เรารัก  

ถ้าเปรียบ มนุษย์ และ โลก เป็น มณฑลแห่งพลัง   จะทำอย่างไร เพื่อหล่อเลี้ยงพลังชีวิตที่เป็นสุข งดงาม  และทำอย่างไรจะไม่สานต่อ พลังที่สร้างความทุกข์ แม้ว่าเราจะเคยชินที่จะทำมัน หากเปรียบเทียบในทางพทุธศาสนา เราก็มีกรรมเดิมที่เราเคยทำมาแล้ว คอยควบคุมเราอยู่ และมีกรรมที่เราจะสร้างขึ้นใหม่ ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ขึ้นอยู่กับทนุษย์ที่จะรู้เท่าทัน ตัวของตัวเองมากน้อยแค่ไหน

รากเง้า และบรรพบุรุษ สานต่อมาทั้งทาง กายภาพ และ จิตใจ เราสานต่อทั้งความงดงาม ภูมิปัญญา รูปร่างหน้าตา ความเขลา  ๆลๆ เมล็ดพันธ์ต่างๆ ทั้งที่เกิดจาก การกระทำที่ "ตื่น" รู้ตัว และการกระทำที่มาจากการ "ไม่รู้ตัว" ที่ฉันเองก็เคยชินกับมัน และเป็นบ่อย พ่อแม่หลายคน ทำกับลูกดั่งที่ตนเคยถูกกระทำมา  เรามีข้ออ้างในการสานต่อกิจกรรมอันหม่นหมองให้แก่กัน

 

ไม่มีสิ่งใดแยกออกจากกัน จากฉันและเธอ  จากฝรั่งหรือคนดำ การถือศาสนา หรือรสนิยมการกิน ทุกอย่างคือการเป็นเช่นนั่นของมัน เพียงแต่เราเฝ้ามองตัวเราเอง เฝ้ามองชีวิต

 

เฝ้ามองชีวิตเริงระบำ..

 

เดินเตาะแตะ

ขวานหา

กางปีก

โผบิน

 

 

เริงระบำไป

ในสายลม

เป็นปรกติ

 

 

เสียงกู่ร้อง

หวนคำนึง

ถึงบ้าน

~ O ~

 

 

 

สายลม

สายน้ำ

สัมพันธ์

 

 

เด็กน้อยในตอนเช้า

เกิดใหม่

 

ดอกกุหลาบ

คลี่บาน

ครั้งแล้วครั้งเล่า

...

 ~O~

 

 

การคลี่คลายของจิตใจ เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านการรู้สึกตัวของมนุษย์ ยามที่เสียงนกดังแซ่งแซ่ ยามที่ลมกระทบผิวกาย เป็นปรากฎการณ์เริ่มต้นแห่งการ ภาวนา  มันอาจคือการกลับคืนสู่ ความ "สามัญ" ธรรมดา กลับคืนสู่บ้านอันที่ไม่มีรูปร่างหากเป็นบ้านในก้นบึ้งของหัวใจแต่ละคน ไม่มีผู้ใดจะสัมผัสได้นอกจากตัวเรา อาจแค่ลองหยุดเดิน แล้วสัมผัสถึงลมหายใจที่ยังมีอยู่ ไม่มีสิ่งใดวิเศษไปกว่าการขอบคุณตัวเองและโลกที่ดำรงอยู่ให้ได้เรียนรู้

edit @ 5 May 2009 21:03:02 by sweethay

 

ศิลปิน คือ ผู้ที่เปลือยหัวใจ ให้ว่างปล่าว 

 ล่อนจ่อน ไม่เหลืออะไร ...

 

ฉันก็แค่คนธรรมดา ชีวิตก็ไม่มีอะไรจะต้องเสียซะหน่อย

 

 เมื่อวานฉันเพิ่งดูหนังการ์ตูนของ Pixar เรื่อง ระ -ทะ - ทู - อี่

พ่อครัวกัสโตว์บอกเจ้าหนูน้อยว่า Everyone can cook!

ไม่ว่าใครก็ทำอาหารได้

ฉันนึกไปถึง Everyone can love.

ไม่ว่าใคร ก็รักได้..

 

เธออาจลองผสมผสาน สิ่งใหม่

เพียงแค่คิดว่าจะเป็นไปได้  ชีวิตที่อร่อย กลมกล่อม นั้น

ควรค่าอย่างยิ่งต่อการ ละเมียด ลิ้มรสอย่างช้าๆ...

 

 

 ฉันเพิ่งจะมีเพื่อนอีกคน

 

ก่อนที่เราจะเริ่มคบหา หรือ ปฎิสัมพันธ์ กันไม่ว่าจะแบบเพื่อนหรือคนรู้ใจ

สิ่งแรกที่มอบให้แก่กัน คือ " ความจริง "

ฉันไม่มีอะไรจะให้เธอ  .. ฉันนึก

 ทุกครั้งที่รู้สึกว่าคนตรงหน้านั้นสำคัญ ฉันก็มักจะไม่ลังเลที่จะเผยความจริงให้เห็น

ฉันเพิ่งจะเล่าอดีตอันโง่เขลา ขมขื่นให้เพื่อนคนหนึ่งฟัง

ชีวิตมันก็แค่ธรรมดา ธรรมดา

มีขึ้นมีลง เหมือนน้ำลด 

 

จะเจ๋งไปไหนกัน

ดวงตะวันที่อบอุ่นยังมีลับขอบฟ้า

ความมืดมิดก็ย่างกรายเข้ามา

 

ฉันใดก็ฉันนั้น

 

ลืมตาขึ้นอีกที

เธอก็อาจ

 

เห็นแสงตะวันสาดส่อง อีกครั้งนึง