กลิ่นฟาง

หอมโรยรินกลิ่นกาแฟ 

กับบทเพลง โปรดเถอะ และก้อนหินละเมอ

ของ รัดเกล้าที่เผลอแป๊บ เดียวก็กลายเป็นเพลงเก่าไปแล้ว

เท่าที่จำได้ฉันกลับมานั่งอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ก็เมื่อตอนที่ได้ลิ้มรสหวานกลมกล่อมของกาแฟ

ฉันเองไม่ค่อยชอบกินของหวานหรืออาหารที่ใส่น้ำตาลเลย แต่ถ้าเป็นกาแฟ

กาแฟของฉันต้องใส่น้ำตาลเท่านั้น

ฉันกินกาแฟไม่ได้ถ้าไม่ใส่น้ำตาล

คงเหมือนความรักกระมัง

คงยากที่จะข้ามพ้นความต้องการ พันธนาการ หรือ อะไรหลายอย่าง

ความจริงคนกินกาแฟไม่ใส่น้ำตาลเยอะแยะไป

ทำไมฉันต้องติดใส่น้ำตาลหละ

บางทีฉันก็อยากจะขอร้อง  เธอ

ได้ให้ความหวานกับกาแฟถ้วยนี้ 

และฉันก็จะหยิบแก้ว กาแฟ ช้อนคันเล็ก

มาคนให้มันรวมกัน

ตัวตนของฉันนั้นมันแสนซับซ้อน

ยากเหลือเกินที่จะฝึกฝืน เพื่อนให้เห็นมุมมองที่สว่างขึ้น

ฉันยังคงเชื่อ เรื่อง ความรักที่แท้ ไร้เงื่อนไข

แต่ ความเศร้า ไม่เคยถูกดัดเปลี่ยนให้เป็นอื่น

ฉันเองคงต้องหยุดนิ่งอยู่กับตัวเอง

และดื่มกาแฟดำถ้วยนี้ อย่างละเอียดอ่อน

เผื่อฉันจะเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น

อืมมห์...

กาแฟไม่ใส่น้ำ้ตาล

ก็หอมดีอยู่หรอก