กลิ่นฟาง

โลกหมุน

เราหมุน

ยาลาลุดดิน รูมี่ คือ มนุษย์ จำพวก ซูฟี ในศรรตวรรษที่ 13 บ้านเกิดอยู่ที่อัฟกานิสถาน นิยมชมชอบการเต้นรำ แบบ หมุนวน  หรือที่เรียกว่า Dervis,    เมื่อเขาเต้นรำหมุนวน หมุนติ้ว .. จนสลบลง เขาพรรณา และมีคนบันทึกสิ่งที่ออกมานั่น

ณ ที่ที่ไกลแสนไกล 

 มีทุ่งหญ้าแห่งหนึ่ง

เป็นที่ที่ปราศจากความ ถูก ผิด

ฉันจะไปเจอเธอที่นั่น ..

ในโลกกลมๆ วงจร ไหลเวียนไปธาตุต่างๆหลอมรวมกันเป็นมนุษย์ ความหลากหลายแตกต่างทางชีวภาพ สร้างความงดงามแก่โลก เกิดสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ทุกสิ่งล้วนเกิดขึ้น และดับ และเกิดใหม่ และดับ  มีเพียงคนเท่านั่นที่ใช้สมองเล็กๆตัดสินว่าอะไร ผิด ถูก

ถ้าเราเฝ้าดูการอุบัติของความจริง  ดื่มด่ำในความสุข ทุกข์ น้อมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น เราจะเห็นคำพิพากษา หรือ คำตัดตัดสิน ที่มีความโหดร้ายเหลือเกิน เป็นเสมือนดาบ ที่ฟาดฟัน กันและกัน ตอกย้ำความกลัว การ disconnect ความเหงา ให้กับผู้คน ที่น่าเศร้าที่สุดอาจจะเป็นการ มอบการตัดสินนั้นเราให้แก่คนที่เรารัก  

ถ้าเปรียบ มนุษย์ และ โลก เป็น มณฑลแห่งพลัง   จะทำอย่างไร เพื่อหล่อเลี้ยงพลังชีวิตที่เป็นสุข งดงาม  และทำอย่างไรจะไม่สานต่อ พลังที่สร้างความทุกข์ แม้ว่าเราจะเคยชินที่จะทำมัน หากเปรียบเทียบในทางพทุธศาสนา เราก็มีกรรมเดิมที่เราเคยทำมาแล้ว คอยควบคุมเราอยู่ และมีกรรมที่เราจะสร้างขึ้นใหม่ ทั้งนี้ทั้งนั้น ก็ขึ้นอยู่กับทนุษย์ที่จะรู้เท่าทัน ตัวของตัวเองมากน้อยแค่ไหน

รากเง้า และบรรพบุรุษ สานต่อมาทั้งทาง กายภาพ และ จิตใจ เราสานต่อทั้งความงดงาม ภูมิปัญญา รูปร่างหน้าตา ความเขลา  ๆลๆ เมล็ดพันธ์ต่างๆ ทั้งที่เกิดจาก การกระทำที่ "ตื่น" รู้ตัว และการกระทำที่มาจากการ "ไม่รู้ตัว" ที่ฉันเองก็เคยชินกับมัน และเป็นบ่อย พ่อแม่หลายคน ทำกับลูกดั่งที่ตนเคยถูกกระทำมา  เรามีข้ออ้างในการสานต่อกิจกรรมอันหม่นหมองให้แก่กัน

ไม่มีสิ่งใดแยกออกจากกัน จากฉันและเธอ  จากฝรั่งหรือคนดำ การถือศาสนา หรือรสนิยมการกิน ทุกอย่างคือการเป็นเช่นนั่นของมัน เพียงแต่เราเฝ้ามองตัวเราเอง เฝ้ามองชีวิต

เฝ้ามองชีวิตเริงระบำ..