กลิ่นฟาง

มองไปในดาวดวงโน้น ฉันเห็น        นักดนตรี นักเต้นระบำ คนเขียนภาพ และ โยคี

นักดนตรีขับขานเสียงเพลง นักเต้นรำเริงระบำ คนเขียนภาพตวัดปลายพู่กัน และโยคี นั่งสงบ    ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์ จิตใจถูกโน้มน้าว เคลื่อนไหวให้ไปในสิ่งที่กำลังทำอยู่  เพียงชั่วขณะนั้น   เท่านั้นเอง ที่พวกเขาจะสามารถรู้สึกได้   มีเสียงกระซิบบอกฉันว่า  เขาเป็นหนึ่งเดียวกับภาพวาดที่กำลังวาด เมื่อเขาวางพู่กันและหลอดสีลง จิตใจมันได้แบ่งเอาเขาออกจากภาพนั้นไป   

ไม่มีสิ่งใดแบ่งแยก แม้แต่เซลล์ แบททีเรีย หรือ มนุษย์

ให้ตายสิ                                                                                                                                            

เราจะใช้ชีวิตแบบแยกกันอยู่ ไม่พูดจา และมีแนวโน้มที่จะโดดเดี่ยวขึ้นทุกวันทุกวัน...                   ตอนเด็กๆแม่เคยเล่าให้ฉันฟังว่า บ้านคนโบราณสมัยก่อนรั้วไม่ทึบเหมือนปัจจุบัน แกงส้มหม้อใหญ่ ก็แบ่งให้ข้างบ้านได้อิ่มด้วย 

 ฉันมองท้องฟ้าอันเวิ้งว้าง ไม่นาน  มีแมลงหวี่เล็กๆบินฉวัดเฉวียวอยู่ข้างกาย ตัวเล็กมันมาก บินลู่ลมไปมาเหมือนเป็นหนึ่งเดียวกับอากาศ  มันมีชีวิต และเรียนรู้อยู่รอด  ฉันยื่นไมตรีให้กับมัน โดยการไม่ทำร้าย ฉันกำลังเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วม กับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ฉันนึกถึงคัมภีร์วัชรญาณไภวรตันตระที่ว่า

“ร่างกายเธอคือส่วนหนึ่งของห้วงเอกภพ ทุกอย่างในร่างกายคือส่วนหนึ่งของห้วงเอกภพ ทุกๆ อนุภาค ทุกๆ เซลล์ในร่างกาย มันคือสิ่งที่ใกล้กับห้วงเอกภพมากที่สุด ลมหายใจคือสะพานเชื่อม”

อากาศเริ่มหนาวเย็น

และไม่นานฉันก็ง่วงและผลอยหลับไป