กลิ่นฟาง

bon Iver เป็นภาษฝรั่งเศสแปลว่า Good winter

ฉันตื่นเช้าขึ้นมาด้วยอุณหภูมิสิบเก้าองศา มองออกไปข้างนอกมีแต่หมอก วันนี้เรามีกิจกรรมเรียนรู้ตัวตนภายใน ที่น้ำตกแห่งหนึ่งที่ขับออกไปไม่ไกลจากตัวเมืองเชียงราย เมื่อถึงน้ำตกสภาพเป็น ป่าใหญ่ เงียบสงัด  มีน้ำตกไหลระหว่างกลางมีสะพานที่หักอยู่ เราเริ่มกระบวนการ โดยกระบวนกรรุ่นใหญ่ของขวัญเมือง โดยน้าสาท (อ.ประสาท)  ให้หาก้อนหินที่แทนตัวเราแล้ววางลงรวมกันไว้ จากนั้นปล่อยให้ทุกคนเดินออกไปอย่างอิสระในขุนเขาและให้เวลาหลายชั่วโมง ทุกคนปิดโทรศัพท์และมีกฎคือห้ามพูดคุยกัน โดยแนะให้นิดหน่อยว่า ให้กลับมา สังเกตุ เฝ้ามอง เรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างในจิตใจ หรืออาจเป็นกระบวรการที่เรียกว่า "จับจิต ด้วยใจ" 

 เมื่อกระบวรกรพูดจบ ฉันก้าวย่ำ ตรงเข้าไปสู่ป่า เกือบทุกขณะฉันรู้สึกตัว  ฉันเริ่มจากเดิน ได้ยินเสียงน้ำไหล เอาเท้าลงไปเตะน้ำ เล่นน้ำตก  และวิ่งไปอย่างอิสระในที่สุด       ฉันอยู่คนเดียว และไม่รู้ว่าคนอื่นกำลังทำอะไร ฉันไม่รู้ว่ากำลังจจะไปที่ใด เพียงแต่วิ่งๆ หยุดๆ ตามเสียงเพรียกหา และถึงแม้ว่าผิวจะสัมผัสลมที่หนาวเหน็บ หากแต่ใจกลับรู้สึก อบอุ่น เหมือนได้กลับบ้าน เหมือนกับที่นี้เป็นที่ที่คุ้นเคย   ฉันนึกถึงแม่ของฉัน และทุกๆคน        

 เดินเลียบลำธาร  ไปพักใหญ่   ฉันมองลงไปที่น้ำตก ตรงกลางมีโขดหินใหญ่พอที่จะนอนลงได้ ปัญหาคือ กระแสน้ำตรงจุดนั้นทั้งเชี่ยว และโขดหินเล็กใหญ่ที่จะเหยียบข้ามมีตะไคร้สีเขียวเกาะอยู่เต็มไปหมด  ฉันนึกย้อนไปสมัยเด็กๆ ฉันกลัวน้ำตกมาก และมักจะร้องไห้ถ้าต้องเดินไปในน้ำเชี่ยวๆ  ความรู้สึกกล้าๆกลัวๆ ที่จะข้ามไป อดีต และ อนาคต หลอกหลอนให้คิดมากมาย ฉันยืนมองหาทางที่จะไปอยู่นาน แหย่เท้าลองเชิงหิน อยู่สามสี่ครั้ง โชคดีที่กระพริบตาทัน ใบไม้ใบหนึ่งตกลงไปในน้ำตก ถูกพัดหายไปทันตา ความกลัวว่าจะตกลงไปในกระแสน้ำนั่น ผุดเกิดขึ้น แต่ในที่สุดฉันก็ข้ามพ้นความกลัว ค่อยๆ ก้าวเท้าอย่างมั่นคงลงไป ยึดจับก้อนหินด้วยความไม่ประมาทและฉันก็ไปถึง โขดหินใหญ่ได้สำเร็จ

ในขณะที่นอนบนโขดหิน กลางลำน้ำ  ฉันมองเห็นสรรพสิ่ง เคลื่อนไหวอย่างมีพลังและมีความหมาย ฉันรู้สึกมีคุณค่า ผ่อนคลาย เหมือนกับเด็กน้อยที่กลับสู่อ้อมอกแม่

น้ำในน้ำตกที่ใสเย็น

ดั่งสายธารแห่งปัญญาญาณที่ไม่รู้จบ

12/ 11 /51

ห้องนั้งเล่น เชียงราย