กลิ่นฟาง

“พ่อทำให้หนูยกเลิกการขึ้นบันไดนะเนี๊ย”

ฉันพูดก่อนจะปล่อยก้นแตะเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ข้างๆพ่อ 

ฟ้าครึ้ม เงียบสงัด มีเพียงเสียงสนทนาเบาๆจากพ่อลูกคู่หนึ่ง.. 

ฉันรู้สึกแปลกๆทุกทีเมื่อเข้าหน้าฝน

หรือแม้แต่ ส้มสองลูก ที่เพิ่งถือขึ้นมา ก็ทำให้ฉันรู้สึกเหงา ราวกับอิจฉาส้มทั้งสองที่ได้อยู่เคียงข้างกัน

ความเวิ้งว้างบางอย่างอาจทำให้คุณ ไม่รู้ตัวว่าคุณคือใคร?

ฉันคอยเตือนสติตัวเองให้กลับมาอยู่ที่เดิม กับตัวที่นี่ 

สายไปเสียแล้ว ..

ฉันได้ก้าวเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่งบรรยากาศ และ จินตนาการ ได้เดินทางไปพร้อมๆกัน

จินตนาการได้สะดุด เมื่อคิดขึ้นได้ว่าต้องไปทำอย่างอื่น

ฝนยังคงพรำ…

ยังสดอยู่เลย ฉันคิด

 และอยากเก็บมันไว้ แม้ว่าประสบการณ์นี้ไม่หวานเท่าไหร่นัก

 เส้นทางอาจยาวไกล..

เหมือนการเดินทางไปเฝ้าพระเจ้ากุบไลข่านของมาโคโปโล หรือปล่าวไม่รู้

แต่ที่แน่ๆมันอัดแน่นไปด้วยกลิ่นไอของหน้าฝน..

เส้นทางแฉะๆ ของ นางเอก พระเอก 

 พร้อมซาวแอ๊ฟเฟคของฟ้าที่ร้องดังยิ่งกว่าเสียงท้องของฉันเสียอีก….. 

ในห้องที่ฉันคุ้นเคยมานาน                                                                                                                                               

ที่เหลือคือ    ความเหงา เสียงฝนพรำ ฉัน กับ ส้มลูกหนึ่ง..