อิสระแห่งการเรียนรู้
......
ข้ามพ้น(แต่ปนอยู่)จากพันธนาการทางค่านิยมกระแสหลัก
สู่การรับรู้เรื่องราวอย่างไร้ขอบเขต
ทั้งจากหนังสือ ผู้คน ธรรมชาติ เพื่อการมีชีวิตอย่างป็นสุข
เป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์
อยู่กับความสุขที่ยั่งยืนกว่าการเสพบริโภคนิยมไปวันๆ
เรียนรู้ที่จะสร้างพื้นที่แห่งไมตรีและอบอุ่นให้แก่คนข้างๆ
......
เลือกเองสักที
หลุดจากการสะท้อนอารมณ์จากแววตาที่เพ้งเล็งของผู้อื่น
ชีวิตที่อยู่นี้อาจไม่นานนัก
หากแต่จะอยู่อย่างคุ้มค่าและมีความสุขที่แท้โดยไม่ต้อง
ง่วนอยู่กับการหาเงินเพื่อนำไปเสพซื้อสิ่งของเพียงแค่
อารมณ์ชั่ววูบ..
......
อุ่นใจที่สุดเมื่อได้กลับมาอยู่บ้าน
ทั้งบ้านที่เป็นรูปธรรมและบ้านที่อยู่ในใจ
กลับสู่ความอบอุ่นที่สัมผัสมาตั้งแต่วัยเด็ก
เวลาช่างผ่านพ้นไปเร็วนัก
มีอีกหลายอย่างที่เรารีบ
จนกระทั่งเก็บความสวยงามนั้นไว้ไม่ทัน
ต่อจากนี้ ในเวลาที่เดินผ่านต้นไม้
จะค่อยๆดูมัน อย่างที่มันเป็น
และมองความงาม ของสิ่งเหล่านั้นอย่างลึกซึ้งมากขึ้น
......
edit @ 11 May 2008 19:41:38 by sweethay

ตัวอย่างใกล้ตัวของคนเราก็คือ การมองไม่เห็นตัวเราอย่างที่เรา "เป็น" เรามักอยู่กับ "ตัวตนในอุดมคติ" ของเรามากกว่า "ตัวตนที่แท้จริง" เราอยู่กับตัวตนที่เรารับรูว่าเราเป็น หรือ เราอยากที่จะเป็น มากกว่าที่จะมองเข้าไปข้างในอย่างชัดเจนว่า ธรรมชาติที่แท้จริงของเราเป็นอย่างไร
รพินทรนาถ ฐากูร กล่าวว่า "โลกนี้มีความงามไม่จำกัด แต่สายตาที่จำกัดมองไม่เห็น" คำถามที่เราควรถามตนเองคือ ทำอย่างไรสายตาของเราจึงจะเปิดกว้างและมองเห็นความงามที่มีอยู่อย่างไม่จำกัดบนโลกใบนี้?
#1 By หมาดำ (58.9.29.167) on 2008-02-14 10:46