เธอเคยๆได้ยินเรื่องราว ของการสร้างอนาจักรใหม่ใหม อนาจักรในความฝัน
เสียงแม่และพ่อกล่อมลูกน้อย ความเมตตาและประชาธิปไตยที่มีอยู่จริงในเม็ดข้าว
บทสนทนาที่เป็นทั้งความตั้งมั่นของชีวิตดั่งวัวควายไถนา เป็นทั้งทุ่งหญ้าโล่งให้ได้วิ่งอย่างอิสระ
คำพรำ่สอนไม่เป็นผลของพ่อต่อลูก
แต่คำถามและความเห็นต่างหากที่ทำให้กิเลศต้องหวั่นเกรง
การฝึกซ้อมการวิพาษณ์ตนอย่างแจ่มแจ้งและวิพากษณ์อย่างรู้เท่าทัน
จะอยู่ในหัวใจของมนุษย์ผู้อ่อนโยน
edit @ 2 Apr 2010 17:14:22 by sweethay
เธอนำบทกวีมาให้
สิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เร้นลับ ซ่อนอยู่
หลายครั้งที่เผยออกมา
เพื่อได้รับการโอบกอดและอภัยโทษ
หลายครั้งที่เผลอตัวออกมา
เพราะต้องการ แค่ “เผย”
เธอผู้นั้นเองที่เป็นเจ้าของบทกวี
บทร่ายรำแห่งท้องทุ่งและคลื่นทะเลซัด
เธอไม่เคยโกหกความรู้สึก
เธอมีชีวิต นำพาผู้คนสู่ห้วงสรรพดนตรี
ลมหายใจของเธอ คือ ผู้คน
เธอนำบทกวีมาให้
เหมือนหญิงสาวยื่นช่อดอกไม้ให้ชายหนุ่ม
ด้วยยิ้มละไมและความหวัง
ภาพวาดในดวงจิต และความคิดในสมอง
เธอนำบทกวีมาให้
ครั้นเมื่อไม่สมหวังดั่งใจ
เธอร่ำไห้และกรีดร้องเมื่อเจ็บปวด
น้ำตาของเธอคือร่างกายนั้นที่ ละลาย
แม้ว่าเธอจะพยายาม แล้ว ครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอมักถ่ายทอดเรื่องราวให้กับฉัน
เธอต้องการให้คนต่างๆนั้นหันมามอง
และไม่ทำร้ายหรือตัดสิน
ไม่กล่าวหาผลักไสเธอออกไปจากพวกเขา
เธอแค่ต้องการ การมองเห็น และยอมรับ
ฉันรักเธอ
เธอผู้นำพา เสียงกู่ร้อง ที่สัจจริงมาให้
ฉันจะไม่ลืมและนำเธอไปทุกๆแห่งที่ฉันไป
ที่รักของฉัน
หอมโรยรินกลิ่นกาแฟ
กับบทเพลง โปรดเถอะ และก้อนหินละเมอ
ของ รัดเกล้าที่เผลอแป๊บ เดียวก็กลายเป็นเพลงเก่าไปแล้ว
เท่าที่จำได้ฉันกลับมานั่งอยู่กับตัวเองอีกครั้ง ก็เมื่อตอนที่ได้ลิ้มรสหวานกลมกล่อมของกาแฟ
ฉันเองไม่ค่อยชอบกินของหวานหรืออาหารที่ใส่น้ำตาลเลย แต่ถ้าเป็นกาแฟ
กาแฟของฉันต้องใส่น้ำตาลเท่านั้น
ฉันกินกาแฟไม่ได้ถ้าไม่ใส่น้ำตาล
คงเหมือนความรักกระมัง
คงยากที่จะข้ามพ้นความต้องการ พันธนาการ หรือ อะไรหลายอย่าง
ความจริงคนกินกาแฟไม่ใส่น้ำตาลเยอะแยะไป
ทำไมฉันต้องติดใส่น้ำตาลหละ
บางทีฉันก็อยากจะขอร้อง เธอ
ได้ให้ความหวานกับกาแฟถ้วยนี้
และฉันก็จะหยิบแก้ว กาแฟ ช้อนคันเล็ก
มาคนให้มันรวมกัน
ตัวตนของฉันนั้นมันแสนซับซ้อน
ยากเหลือเกินที่จะฝึกฝืน เพื่อนให้เห็นมุมมองที่สว่างขึ้น
ฉันยังคงเชื่อ เรื่อง ความรักที่แท้ ไร้เงื่อนไข
แต่ ความเศร้า ไม่เคยถูกดัดเปลี่ยนให้เป็นอื่น
ฉันเองคงต้องหยุดนิ่งอยู่กับตัวเอง
และดื่มกาแฟดำถ้วยนี้ อย่างละเอียดอ่อน
เผื่อฉันจะเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น
อืมมห์...
กาแฟไม่ใส่น้ำ้ตาล
ก็หอมดีอยู่หรอก
" ฉันเริ่มเขียนไม่ได้ เพราะสิ่งที่อยู่ในตัวฉันเริ่มจะไม่เป็น ภาษาคน ช่วงนี้ ..."
จิบชาสักแก้วก่อนใหมค่ะ
ผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตฉัน ผ่านสายตา ผ่านการใคร่ครวญ ผ่านเสียงภายในใจ พวกเขาเหล่านั้นมีความหลากหลาย ทั้งเพศ อายุ สถานะทางสังคม บางคนกำลังมีครอบครัวใหม่ บางคนกำลังตรากตรำทำงานหนัก บางคนอยู่ในวัยเกษียณ บางคนต้องไปโรงเรียนทุกวัน
บางคนอยู่ไกลจากเมืองหลวงออกไป ...
แต่ไม่ว่าจะเป็นใคร นั้นก็ไม่สำคัญอยู่ดี
โลกก็ยังหมุนไป บางคนวิ่ง บางคนเดิน บางคนร้องไห้ บางคนหัวเราะ
ฉันแค่กำลังนั่งดื่มอาติโช ชาจากดาลัด มองออกไปในบรรยากาศภายนอกดูมืดครึ้ม
หลายคนจะเปียกฝนใหมนะ ?
edit @ 27 May 2009 21:37:46 by sweethay
